Tuesday, May 14, 2019

Dominique Venner: Ἐκφραστής τῆς ἀληθινῆς Ἰδεας ἤ προφήτης;





Στὶς 21 Μαΐου συμπληρώνονται 6 χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ μεγάλου ἱστορικοῦ καὶ στοχαστὴ τῆς Γαλλικῆς Νέας Δεξιᾶς, Dominique Venner.  Ἕξι χρόνια ἦταν ἀρκετὰ ὥστε νὰ ἐπιβεβαιωθοῦν μὲ τὸν πιὸ σκληρὸ τρόπο οἱ φόβοι του σχετικὰ μὲ τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχει ὁ Εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς ἐξ αἰτίας τῆς ἀντικαταστάσεῶς του μὲ ἀφροασιάτες ἐποίκους.

Ὁ Dominique Venner δὲν ἦταν χριστιανός. Πίστευε στὴν παγανιστικὴ προσέγγιση τοῦ Θείου ὅπως ἐκφράστηκε στὸ δοκίμιο τοῦ (ἐπίσης συνιδρυτὴ τῆς Γαλλικῆς Νέας Δεξιᾶς) Alain de Benoist, "Ἡ θρησκεία τῆς Εὐρώπης". Δὲν ἦταν ὅμως ἀντιχριστιανὸς καὶ ἀναγνώριζε τὴν προσφορὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ στὸ σύγχρονο Εὐρωπαϊκὸ πνεύμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπέλεξε συμβολικὰ ὡς τόπο τοῦ θανάτου του τὸ ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων. Πίστευε ὅτι τὸ συγκεκριμένο κτίριο ἀποτελεῖ ἀντιπροσωπευτικὸ δείγμα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ποὺ ἀργοπεθαίνει.

Δὲν πέρασαν οὔτε ἕξι χρόνια ἀπὸ τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς αὐτοκτονίας τοῦ Dominique Venner, καὶ τὸ συμβολικὸ σημεῖο τοῦ θανάτου του ἔχει γίνει παρανάλωμα τοῦ πυρός. Οὔτε ὁ ἴδιος δὲν θὰ περίμενε ὅτι μέσα σὲ τόσο μικρὸ χρονικὸ διάστημα ἡ πράξη του μέσα ἀπὸ τὸν συμβολικό της χαρακτήρα θὰ περνοῦσε στὸν κυριολεκτικὸ θάνατο τοῦ ναοῦ καὶ ὅ,τι αὐτὸς πρεσβεύει.
 
Ἕξι χρόνια χωρὶς τὸν Dominique Venner συμπληρώνονται φέτος, καὶ ἡ ἐπέτειος αὐτὴ βρίσκει τὸν Δυτικὸ Κόσμο χωρὶς τὸ σύμβολό του. Καὶ ὅσο καὶ ἂν κάποιοι ὑλιστὲς παρατηροῦν ἀπλῶς τὴν ἀπουσία ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ ἑνὸς κτιρίου, ἡ Ἰδέα ποὺ πρέσβευε ὁ Dominique Venner εἶναι αἱώνια. Καὶ γιὰ ὅσο σύμβολα σὰν τὴν Παναγία τῶν Παρισίων καταστρέφονται, τόσο οἱ Ἰδέες μας θὰ ἐπαληθεύονται καὶ θὰ δικαιώνονται.

Dominique Venner

16 Ἀπριλίου 1935 - 21 Μαΐου 2013


ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Sunday, March 31, 2019

Ἡ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη τῆς διευρύνσεως τοῦ πατριωτικοῦ χώρου.


Ἐδῶ καὶ λίγους μῆνες ποὺ μπήκαμε σὲ προεκλογικὴ τροχιά, ὁ εὐρύτερος πατριωτικὸς χῶρος ὑφίσταται κάποιες ζυμώσεις. Παλιοὶ καὶ νέοι παῖκτες τῆς πολιτικῆς σκακιέρας ἀνακατεύουν τὴν τράπουλα προκειμένου νὰ τοὺς βγεῖ τὸ μαγικὸ 3% ποὺ θὰ τοὺς βάλει στὴν Βουλὴ ἤ στὴν Εὐρωβουλή. Ὅμως ἡ ἐσωστρέφεια καὶ ἡ ἀρχηγομανία δὲν ἐπιτρέπουν σὲ κανέναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς σχηματισμοὺς καὶ τὶς συνεργασίες νὰ εὐδοκιμήσουν.
Οἱ λόγοι ποὺ ὅλες οἱ προσπάθειες ἀποτυγχάνουν εἶναι οἱ γνωστοὶ ποὺ ταλανίζουν τὸν χῶρο ἐδῶ καὶ δεκαετίες: Τεστοτερονάτοι ἀρχηγοί ποὺ ὅλοι θέλουν νὰ εἶναι πρόεδροι στὸν ὁποιονδήποτε σχηματισμὸ προκύψει. Προτιμοῦν νὰ εἶναι πρόεδροι σὲ ἕνα κομματίδιο τοῦ 0,5% παρὰ χαμηλόβαθμα μέλη σὲ ἕνα κόμμα τοῦ 5%. Καὶ εἰδικὰ μετὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς Χρυσῆς  Αὐγῆς ποὺ ἐπὶ 30 χρόνια ἦταν καθηλωμένη στὸ 0,5% καὶ πλέον φλερτάρει μὲ διψήφιο ποσοστό, οἱ πρόεδροι τοῦ πατριωτικοῦ χώρου ἐλπίζουν νὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ τὴν τύχη τοῦ Μιχαλολιάκου.
Δυστυχῶς οἱ προσωπικὲς φιλοδοξίες τοῦ καθενὸς προηγούνται ἱεραρχικὰ ἀπὸ τὸ καλὸ τοῦ πατριωτικοῦ χώρου καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ἴδιας τῆς Πατρίδος. Ἂν θέλουμε νὰ δοῦμε προκοπὴ καὶ νὰ παίξουμε σημαντικὸ ῥόλο στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου (ὅπως συμβαίνει μὲ τὰ ἐθνικὰ κόμματα σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη), θὰ πρέπει νὰ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη τὴν ἐσωστρέφεια ποὺ μᾶς κρατάει κατακερματισμένους. Θὰ πρέπει ὅλοι νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἐγωισμὸς καὶ πατριωτισμὸς εἶναι δὐο ἔννοιες ἀντικρουόμενες. Διότι ἂν κάποιος δὲν εἶναι διατεθημένος νὰ ἀφήσει στὴν ἄκρη τὶς προσωπικές του φιλοδοξίες γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδος, πῶς μποροῦμε νά πιστέψουμε ὅτι εἶναι σὲ θέση νά θυσιαστεῖ γι Αὐτήν;
Θὰ τὸ πάω ἕνα βῆμα παραπέρα καὶ θὰ θέσω τὸ ἐξῆς ἐρώτημα: Γιατί νά μήν ἀναζητήσουμε συμμαχίες καί ἐκτός τῶν περιορισμῶν πού ἐπιβάλλει ἡ ταμπέλα τοῦ «πατριωτικοῦ χώρου»; Ὑπάρχουν ἐκεῖ ἔξω ἄτομα καὶ συλλογικότητες μὲ ἔντονα πατριωτικὲς θέσεις ποὺ ἀρέσκονται στὸ νὰ αὐτοπροσδιορίζονται διαφορετικά. Γιὰ παράδειγμα ὁ Γιῶργος Καραμπελιᾶς τοῦ Ἄρδην ποὺ αὐτοπροσδιορίζεται ὡς ἀριστερὸς ἀλλὰ ἐκφράζει βαθύτατα πατριωτικὲς θέσεις. Σίγουρα ὑπάρχουν διαφορὲς ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ τὸν κάθε Καραμπελιᾶ, καὶ ἔχουμε διαφορετικὴ ὀπτικὴ γιὰ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ὅπως πχ γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἀντίσταση: Ὁ Καραμπελιᾶς θεωρεῖ τὸ ΕΑΜ ἀντιστασιακὴ ὀμάδα ἐνῷ ἐγὼ τοὺς θεωρῶ σφαγεῖς ἄμαχου πληθυσμοῦ. Τί πάει νά πεῖ ὅμως αὐτό; Ἐπειδή δηλαδή διαφωνοῦμε ὡς πρός τήν προσέγγιση ἑνός γεγονότος πού συνέβη 70 χρόνια πρίν, θά ἀφήσουμε σήμερα τόν ΣΥΡΙΖΑ νά ξεπουλήσει τήν Μακεδονία καί τήν Θράκη; Γιατί νά μήν ἀφήσουμε στήν ἄκρη τίς διαφορές μας πού ἔχουν νά κάνουν μέ γεγονότα τοῦ παρελθόντος, καί νά συνεργαστοῦμε στό παρόν πού συμφωνοῦμε;
Αὐτὸ ποὺ περιγράφω παραπάνω δὲν εἶναι μία καινοτομία ποὺ σκέφτηκα ἀπὸ μόνος μου. Τελευταία ἐπιτυχῆς συμμαχία εἶναι ἡ Ἰταλική, ἀναμεσα στὸν ἐθνικιστὴ Σαλβίνι καὶ τὸν ἀριστερὸ λαϊκιστὴ Ντι Μάιο. Γιατί στήν Ἑλλάδα νά μήν μποροῦμε νά κάνουμε κάτι παρόμοιο;
Αὐτὸ ἤθελα νὰ ἀναδείξω μὲ τὴν ἀπόφασή μου νὰ συμμετέχω στὶς Εὐρωεκλογὲς μὲ τὸν συνδυασμὸ τοῦ Δημήτρη Κολλάτου. Διότι εἶναι ὁ μοναδικὸς ποὺ μιλάει γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα μὲ τὴν εὐθύτητα καὶ τὸν πατριωτισμὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ὅλοι οἱ πολιτικοί. Ἐπιπλέον, ὁ κύριος Κολλάτος εἶναι ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος, πραγματικὸς πατριώτης, ἀκομμάτιστος, ποὺ ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὑπηρετεῖ τὶς τέχνες καὶ τὰ γράμματα χωρὶς νὰ ἔχει δώσει τὸ δικαίωμα γιὰ τὸ παραμικρό (ὅπως συνέβη μὲ πολλοὺς «καλλιτέχνες» κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀγανακτισμένων καὶ τῆς πρώτης φορᾶς ἀριστερὰ).
Ὁ Δημήτρης Κολλᾶτος ἔχει τὰ στοιχεία ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἔχει κάποιος πού, ἐνῲ δὲν ἀνήκει στὰ στενὰ ὄρια τοῦ «Ἐθνικοῦ χώρου», ἐντούτοις ἐκφέρει ἐντόνως πατριωτικὸ λόγο καὶ συγκεκριμένες προτάσεις γιὰ τὰ Ἐθνικὰ θέματα. Ὁ Κολλᾶτος δηλαδὴ συγκεντρώνει στὸ πρόσωπό του ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ θὰ ἦταν στὸ πλευρό μας ἂν εἴχαμε ἕνα σοβαρὸ κίνημα ἀντὶ περιφερόμενων ἀρχηγίσκων.
Γι αὐτὸ καὶ ἐπέλεξα νὰ συσυτρατευθῶ μὲ τὸ Κίνημα Πολιτῶν τοῦ Δημήτρη Κολλάτου στὶς Εὐρωεκλογές, δίνοντας ἕναν συμβολικὸ χαρακτήρα διευρύνσεως, ἐνώσεως καὶ συνεργασίας.
Βάζοντας σταυρὸ σὲ ἕναν ὑποψήφιο τοῦ Ἐθνικοῦ χώρου σὲ ἕνα οὐδέτερο ἀκομμάτιστο ψηφοδέλτιο, περνάει κανεῖς ἕνα ἐνωτικὸ μήνυμα ἐξόδου ἀπὸ τὴν ἐσωστρέφεια. Ἂν πάλι κάποιος θέλει νὰ ἐνισχύσει τὴν παρούσα λυπηρὴ κατάσταση τοῦ πατριωτικοῦ χώρου, ἔχει μιὰ εὐρεία γκάμα ἐπιλογῶν: Βελόπουλος, Καρατζαφέρης, Κρανιδιώτης, Καμμένος, Μπαλτάκος, Συναδινός, καὶ πιθανὸν νὰ προκύψουν καὶ ἄλλοι μέχρι τὸν Μάιο.
Ζητάω τὴν ψῆφο σας στὶς προσεχεῖς Εὐρωεκλογές, ὄχι αἰθεροβατώντας πὼς θὰ γίνω Εὐρωβουλευτής, ἀλλὰ γιὰ νὰ μοῦ δώσετε τὴν δύναμη νὰ χρησιμοποιήσω τὶς ψήφους σας ὡς συμβολικὸ μήνυμα πρὸς πάντες καὶ ὡς μαγιὰ γιὰ τὸ χτίσιμο ἑνὸς Μεγάλου Ἐνιαίου Πατριωτικοῦ χώρου ποὺ θὰ ἀγκαλιάσει κάθε ἀγνὴ Ἑλληνικὴ φωνή.



ΤΣΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ὑποψηφιος Εὐρωβουλευτὴς μὲ τὸν συνδυασμὸ:
ΚΟΛΛΑΤΟΣ - ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019



Δημοσιεύτηκε στὸ φῦλλο τῆς ἐφημεριδας Ἐλεύθερη Ὦρα
στὶς 21 Μαρτίου 2019

Saturday, March 23, 2019

Οἱ διανοητὲς τῆς ἀριστερᾶς καὶ ἡ αὐτονόμιση ἐδαφῶν τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικράτειας.


Στὴν ἐποχὴ ὅπου οἱ ἄνθρωποι μορφώνονται ἀπὸ τὸ wikipedia ἀντὶ τῶν πανεπιστημίων, καὶ ὅλοι δηλώνουν εἰδήμονες ἔχοντας διαβάσει ἀποσπασματικὰ 2-3 ἐξυπνάδες, εἶναι εὔκολο νὰ ἐντυπωσιάσει κανεῖς τὸ πόπολο πετώντας ἀνοησίες. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μὰρξ μέχρι σήμερα τὰ ἔργα πολιτικῆς φιλοσοφίας καὶ οἱ πολιτικὲς θεωρίες ἔπαψαν νὰ κρίνονται μὲ βάση τὴν πρακτική τους ἐφαρογὴ καὶ πλέον ἀρκεῖ ἕνας ἐπώνυμος ἀμόρφωτος νὰ ἀναφέρει τὸ ὄνομα κάποιου ὑποτιθέμενου «διανοητή».
Αὐτὸ ἔγινε τὴν περασμένη ἐβδομάδα ὅταν ὁ Τσίπρας ἔκανε μία ἀναφορὰ στὴν «ὁλιγαρκὴ ἀφθονία» τῆς θεωρίας τῆς ἀποανάπτυξης τοῦ γνωστοῦ παπαρολόγου Serge Latouche. Μετὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ Τσίπρα στὸν Latouche βγῆκαν ὅλοι οἱ παντογνῶστες τοῦ facebook νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἡμιμάθειά τους ἀναπαράγοντας ὅ,τι γνώριζαν περὶ αὐτοῦ, δηλαδὴ τὶς ἐπιφανειακὲς πληροφορίες ποὺ πρόλαβαν νὰ Googlάρουν.
Καὶ ἐπειδὴ ἀκόμη καὶ ἡ ἀνάγνωση τοῦ Wikipedia εἶναι δύσκολη γιὰ πολλοὺς ἐκ τῶν συμπολιτῶν μας, οἱ περισσότεροι ἀρκέστηκαν στὸ νὰ γνωρίσουν τὸν Latouche ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ ἑνὸς τοπικοῦ καναλιοῦ  τῆς Κρήτης, ὅπου ὁ Latouche ἔδωσε συνέντευξη τὸ 2011. Στὴν συγκεκριμένη τηλεοπτικὴ ἐμφάνιση τοῦ γάλλου παπαρολόγου/φιλοσόφου, αἴσθηση ἔκανε ἡ ἀναφορά του γιὰ αὐτονομία τῆς Κρήτης, κάτι στὸ ὀποῖο ἐπικεντρώθηκαν πολλοὶ ἐκπρόσωποι τῆς ἀντιπολιτεύσεως.
Ἡ ἰδεολογικὴ γύμνια τοῦ αὐτοαποκαλούμενου φιλοσόφου εἶναι ἐμφανὴς σὲ ὁποιονδήποτε κάτσει νὰ μελετήσει σοβαρὰ αὐτὴν τὴν περίπτωση. Οἱ ἐπιρροές του ἀπὸ τὸν Κορνήλιο Καστοριάδη εἶναι ἐμφανεῖς, ὅπως ἐμφανεῖς εἶναι καὶ οἱ σοσιαλιστικές του ἰδεοληψίες. Γιὰ παράδειγμα ἀντιμετωπίζει τὴν Καστοριαδικὴ θεωρία τῆς αὐτονομίας ὡς ἕνα δικαίωμα πρὸς τὴν αὐτοδιάθεση, χωρὶς νὰ ἐξετάζει τοὺς διάφορους κοινωνικοπολιτικούς, ἰδιοσυγκρασιακοὺς καὶ γεωπολιτικοὺς παράγοντες ποὺ συνυπάρχουν. Γιὰ τὸν Latouche (ὅπως καὶ γιὰ τὸν Καστοριάδη) ὁ καθένας (σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο)  ἔχει τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα νὰ ἀσκήσει τὴν αὐτονομία, καὶ θεωρεῖ δεδομένο ὅτι θὰ πετύχει διότι δὲν ὑπάρχουν διαφορὲς ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ τὴν Κρήτη συγκεκριμένα, θεωρεῖ πὼς ἡ αὐτάρκειά της σὲ ἀγροτικὰ προϊόντα εἶναι ἀρκετὴ ὥστε νὰ ἐπιτύχει αὐτοδιάθεση χωρὶς προβλήματα.
Προφανῶς γιὰ τὸν Latouche οἱ Μαορὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας εἶχαν ἕνα ἐπιτυχημένο οἰκονομικὸ μοντέλο τὸ ὁποῖο κατέστρεψαν οἱ κακοὶ ἰμπεριαλιστὲς Εὐρωπαίοι. Διότι γιὰ τοὺς ἰδεοληπτικοὺς κομμουνιστὲς ὅπως ὁ Καστοριάδης καὶ ὁ Latouche, πάντα κάποιος ἐξωτερικὸς σατανικὸς παράγοντας φταίει γιὰ τὴν ἐπαναλαμβανόμενη ἀποτυχία τῶν μαρξιστικῶν ἰδεῶν τους, καὶ πρὸς Θεοῦ σὲ καμία περίπτωση οἱ βλακῶδεις ἀντιλήψεις των...
Ἡ ἐν Ἑλλάδι ἀριστερά, μετὰ τὴν ὑπερπαραγωγὴ τῆς Βαρουφακικῆς δημιουργικῆς ἀσάφειας, βρῆκε ἄλλη σαχλαμάρα νὰ στηρίξει τὶς ἠλίθιες ἰδέες της. Διότι ἡ ἀριστερὰ ποὺ σιχαίνεται τὴν ἀριστεία, δίνει τὸ δικαίωμα στὸν κάθε καημένο νὰ γίνει φιλόσοφος.
Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ζἠτημα τῆς αὐτονομήσεως τῆς Κρήτης ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν Small States Studies, εἶναι ἀδύνατη γιὰ λόγους ἰδιοσυγκρασίας. Οἱ Κρῆτες ἔχουν ἀναπτύξει ἕναν πελατειακὸ τρόπο πολιτικῆς σκέψης ποὺ τοὺς καθιστᾶ ἀνίκανους πρὸς αὐτοδιάθεση. Διότι χωρὶς ἕνα ΠΑΣΟΚ ἢ ΣΥΡΙΖΑ νὰ βολεύει τὸ παιδὶ τοῦ μέσου Κρητικοῦ στὸ δημόσιο, πῶς θά ἐπιβιώσουν; Ὁ σοσιαλιστικὸς τρόπος σκέψεως ποὺ ἀνἐκαθεν εἶχαν οἱ Κρητικοί, λειτουργεῖ μόνο ἐντὸς ἑνὸς μεγάλου δυσκίνητου κράτους καὶ μίας ἐπιδοματικῆς πολιτικῆς.
Ἂν ὑπάρχει κάποια περιοχὴ στὴν Ἑλλάδα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προοδεύσει ἀκολουθώντας διαφορετικὴ πορεία ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Ἑλλαδίτικου κράτους τῶν Ἀθηνῶν, εἶναι τὰ Ἰόνια Νησιά. Οἱ Ἑπτανήσιοι: α) ἔχουν ἔντονο τὸ αἴσθημα τῆς αὐτοδιοικήσεως, β) σὲ πολλὲς περιοχὲς κρατοῦν ἀκόμα τοὺς τίτλους τῆς Ἐπτανήσου Πολιτείας, γ) ἔχουν πιὸ ἀνεπτυγμένο τὸ ἐπιχειρεῖν ἀντὶ τοῦ παρασιτικοῦ δημοσιοϋπαλληλισμοῦ, δ) δὲν ἀντιμετωπίζουν κάποια ἐξωτερικὴ ἀπειλὴ ὅπως τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ἀπὸ τὴν Τουρκία, ε) ἔχουν ἀποδεδειγμένα φιλελληνικὰ αἰσθήματα καὶ ἡ ὁποιαδήποτε αὐτονομία ἢ καὶ πλήρης ἀπόσχιση δὲν θὰ ἐπιρρέαζε ἀρνητικὰ τὶς σχέσεις τοῦ νεοσύστατου κράτους μὲ τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα.
Ἡ αὐτονόμηση ἑνὸς Ἑλληνικοῦ ἐδάφους δὲν θᾶ πρέπει νὰ μᾶς τρομάζει οὔτε νὰ ἀποτελεῖ ταμποῦ, ἀρκεῖ νὰ λαμβάνονται ὑπ ὅψιν ὅλοι οἱ παράγοντες. Πχ ἡ αὐτονόμιση τῆς Θράκης, τῆς Κρήτης ἢ κάποιου νησιοῦ τοῦ Αἱγαίου θὰ ἦταν βούτυρο στὸ ψωμὶ τῆς Τουρκίας καὶ τῶν διεκδικήσεῶν της. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, ἡ ἐπανασύσταση τῆς Ἐπτανήσου Πολιτείας θὰ λειτουργοῦσε πρὸς τὸ συμφέρον, ὄχι μόνο τῶν ἰδίων τῶν κατοίκων τῶν Ἰονίων Νήσων, ἀλλὰ καὶ τοῦ μέσου Ἕλληνα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει τὶς καταθέσεις του ἀσφαλεῖς σὲ μία offshore ἐταιρία σὲ κάποιο νησί τοῦ Ἰονίου, προστατεύοντας τὴν περιουσία του ἀπὸ τὰ σοσιαλιστικὰ κοράκια τοῦ Ἑλλαδίτικου κρατισμοῦ...




Τσίκας Δημήτριος
23 Μαρτίου 2019

Tuesday, March 19, 2019

Ἡ 25η Μαρτίου καὶ ὁ Thomas Jefferson.


Ἀνέκαθεν ὑποστήριζα ὅτι ἡ Ἐθνική μας ἐπέτειος δὲν ἐορτάζεται μὲ τὸν πρέπων σεβασμὸ ποὺ τῆς ἀρμόζει. Συγκρίνοντας μάλιστα τὶς ἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις ποὺ λαμβάνουν χώρα στὴν Ἑλλάδα μὲ τὶς ἀντίστοιχες σὲ ἄλλες χῶρες, διαπιστώνει κανεῖς ὅτι ἡ 25η Μαρτίου εἶναι ἀκόμη μία ἀφορμὴ γιὰ ἀργία τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, τεμπελιά, κλείσιμο σχολείων, φαγοπότι, χαβαλὲ στὴν παρέλαση πετώντας στραγάλια στὸν φίλο μας κτλ.
Δὲν θὰ ἀναλωθῶ κάνοντας συγκρίσεις μὲ τὶς Βαλτικὲς χῶρες τὶς ὁποῖες ἐπισκέπτομαι συχνὰ καὶ θαυμάζω. Ἄλλωστε σὲ αὐτὲς τὶς χῶρες ἡ ἐλευθερία ἀποκτήθηκε προσφάτως καὶ ἡ συναισθηματικὴ φόρτιση εἶναι μεγάλη ὥστε νὰ δικαιολογεῖ τὴν ἀπόδοση τιμῶν στὴν ἠμέρα ποὺ ἄφησαν πίσω τους τὸν κομμουνισμὸ καὶ ξεκίνησαν τὸ ἄλμα τους πρὸς τὴν πρόοδο καὶ τὴν εὐημερία.
Κάθε χρόνο ὅμως τὴν 25η Μαρτίου ποὺ βλέπω τὰ κομματόσκυλα τοῦ Στρατοῦ μὲ τὰ μετάλλια στὸ στῆθος τους νὰ πλαισιώνουν τὰ πολιτικὰ λαμόγια στὴν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων, ἡ ὀργὴ ξεχειλίζει μέσα μου. Ὑποκριτὲς τῆς πολιτικῆς καὶ στρατιωτικῆς ἠγεσίας τῆς χώρας, ποὺ δὲν ἀξίζουν οὔτε νὰ ξεστομίσουν τὰ ὀνόματα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821. Κι ὅμως, αὐτοὶ καλούνται νὰ τιμήσουν τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐλευθερίας μας, καὶ νὰ τιμηθοῦν ἀπὸ τοὺς μαθητὲς ποὺ παρελαύνουν ἐνωπιόν τους άποδίδωντας τιμὲς στοὺς ἐκπροσώπους τῆς Πολιτείας ποὺ προέκυψε ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες τοῦ 1821.
Ἂν θέλετε νὰ δεῖτε πῶς ἕνας ἐκπρόσωπος τῆς Πολιτείας ἀποδίδει τιμὲς στὴν Ἐθνικὴ ἐπέτειο, θὰ σᾶς διηγηθῶ δύο περιστατικὰ τοῦ Thomas Jefferson, Προέδρου τῶν ΗΠΑ καὶ ἰδρυτοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Ῥεπουμπλικάνων:

Περιστατικὸ No 1


Τὸ 1801 δήμαρχος τῆς πόλεως τῆς Οὐάσινγκτον ῥώτησε τὸν Jefferson πότε εἶναι τὰ γεννέθλιά του ἔτσι ὥστε νὰ καθιερώσει τὴν συγκεκριμένη ἠμερομηνία ὡς ἐπίσημη ἐορτὴ τῆς πόλεως. Jefferson ἀρνήθηκε νὰ τοῦ ἀπαντήσει λέγοντάς του: « μοναδικὴ ἠμέρα ποὺ θὰ πρέπει νὰ μνημονεύεται καὶ νὰ ἐορτάζεται εἶναι 4η Ἰουλίου».
Μὲ αὐτὴ του τὴν πράξη Thomas Jefferson κλώτσησε μία μοναδικὴ εὐκαιρία γιὰ ἀτομικὴ δόξα, γιὰ μιὰ γιορτὴ στὴν πρωτεύουσα τῶν ΗΠΑ ποὺ θὰ ἐορταζόταν γιὰ πάντα τὸ ὄνομά του. Κι ὅμως, αὐτὸς ἀνιδιοτελὴς πατριώτης προτίμησε νὰ περιοριστεῖ στὴν θέση τοῦ Προέδρου τῶν νεογέννητων ΗΠΑ ἀντὶ νὰ δεχτεῖ νὰ ἐορταστεῖ τὸ ὄνομά του ἰσοτίμως μὲ τὴν λαμπρότερη μέρα τῆς ἱστορίας.

Περιστατικὸ No 2


Ἦταν 28 Ἰουνίου 1826. Μία χρόνια ἐντερικὴ πάθηση (πιθανὸν καρκίνος τοῦ παχέως ἐντέρου) εἶχε καθηλώσει τὸν Jefferson στὸ κρεββάτι. Ἦταν τόσο ἐξασθενημένος καὶ ὑπέφερε ἀπὸ φριχτοὺς πόνους ποὺ τὸν ἀνάγκασαν νὰ γνωστοποιήσει στὸν δήμαρχο τῆς Οὐάσινγκτον, Roger Weightman, ὅτι θὰ ἀπέχει ἀπὸ τοὺς ἐορτασμοὺς τῆς 50ης ἐπετείου τῆς Ἀνεξαρτησίας.
Ὅλα ἔδειχναν ὅτι ζωὴ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἀγωνιστὴ τῆς Ἐλυθερίας πλησίαζε στὸ τέλος της. Ἀδύναμος καὶ ἐτοιμοθάνατος, ῥώτησε μὲ τρεμάμενη φωνὴ τὸν προσωπικό του γιατρό, Dr. Robley Dunglison, τὶ μέρα εῖναι. Ὅταν Dr. Dunglison τοῦ εἶπε ὅτι ἦταν 1η Ἰουλίου, Jefferson ζήτησε νὰ πάρει τὴν φαρμακευτική του ἀγωγὴ ὥστε νὰ προλάβει νὰ ζήσει γιὰ τελευταία φορὰ τὴν 4η Ἰουλίου.
κατάσταση ὅμως τῆς ὑγείας τοῦ Tomas Jefferson ἐπιδεινωνόταν μὲ γοργοὺς ῥυθμοὺς καὶ ὅλα ἔδειχναν ὅτι εἶναι ζήτημα ὡρῶν νὰ φύγει ἀπὸ τὸν μάταιο τούτο κόσμο. Ὅποτε εἶχε ἐπικοινωνία μὲ τὸ περιβάλλον, τὸ μόνο ποὺ ῥωτοῦσε ἦταν: «Ξημέρωσε ἡ 4η Ἰουλίου;».
Dr. Dunglison δὲν ἄντεχε νὰ τὸν βλέπει ἄλλο νὰ περνάει τὶς τελευταῖες του στιγμὲς μὲ τὴν ἀγωνία νὰ ζήσει λίγες ἀκόμα ὧρες μέχρι τὴν Ἐθνικὴ ἐπέτειο, καὶ βλέποντας τὸν Jefferson νὰ ὑποφέρει τόσο πολὺ ἀποφάσισε τὸ ἀπόγευμα τῆς 3ης Ἰουλίου νὰ πεῖ ψέματα στὸν Πρόεδρο: «Ναὶ, ξημέρωσε ἡ 4η Ἰουλίου».
Jefferson τότε ἀρνήθηκε νὰ πάρει τὸ φάσμακό του. Χαμογέλασε καὶ ἔκανε νόημα σὲ ὅλους νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ δωμάτιό του καὶ νὰ τὸν ἀφήσουν μόνο του.
Κανένας δὲν γνωρίζει τὶ σκεφτόταν ὁ Jefferson στὶς τελευταῖες στιγμές του. Οἱ κλεφτὲς ματιὲς ποὺ ἔριχναν οἱ συγγενεῖς του στὸ νεκροκρέββατό του ἔβλεπαν ἕναν ἐτοιμοθάνατο ἄνθρωπο νὰ χαμογελάει. Καὶ αὐτὸ τὸ χαμόγελο εὐτυχίας ἐν μέσω πόνου, διόγκωνε τὶς τύψεις τῶν κοντινῶν του ἀνθρώπων ποὺ τοῦ εἶπαν ψέματα καὶ τὸν ἄφησαν νὰ ξεψυχήσει πρὶν τὸ ξημέρωμα. Ἔνιωσαν ὅλοι τόσο ἀδύναμοι ποὺ ὁ μελλοθάνατος κοιτοῦσε κατάματα τὸν Θάνατο, ἐνῷ αὐτοὶ δὲν βρῆκαν τὴν δύναμη νὰ τοῦ ποῦν τὴν ἀλήθεια.
Jefferson τελικὰ τὴν ἔβγαλε τὴ νύχτα, καὶ πέθανε τὸ μεσημέρι τῆς 4ης Ἰουλίου 1826, ἀκριβῶς 50 χρόνια ἀπὸ τὴν Ἀνεξαρτησία τῶν ΗΠΑ.

Thursday, February 28, 2019

Ὁ Νῖκος Γεωργιάδης καὶ ἡ σαπίλα τοῦ Ἑλλαδίτικου κ(υ)νοβουλευτισμοῦ.

Ὁ Νῖκος Γεωργιάδης ἔκανε τὸ λάθος νὰ ἰκανοποιήσει τὶς ἀρρωστημένες ὀρέξεις του ἐκτὸς Ἑλλάδος καὶ γι αὐτὸ συνελλήφθη. Διὸτι ἡ Μολδβία εἶναι σοβαρὴ χώρα, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὴν  Ἑλλάδα ὅπου ἐπικρατεῖ ἡ πλήρης ἀνομία.

Δυστυχῶς στὴν χώρα μας ἡ σεξουαλικὴ κακοποίηση ἀνηλίκων εἶναι συνήθης και τὰ τελευταία χρόνια ἔχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Ἐκτὸς τῶν οἰκογενειακῶν ἱστοριῶν ποὺ πολλοὶ γνωρίζουν ἀλλὰ σιωποῦν, μεγάλη ἄνθιση γνωρίζει καὶ ἡ ἐκπόρνευση ἀνηλίκων, κυρίως ἀπὸ συγκεκριμένη ἐυπαθὴ ὁμάδα συλλεκτῶν χαλκοῦ ποὺ ὀ κύριος Δημητρᾶς ἀπαγορεύει νὰ κατονομάσουμε ἐπωνύμως.

Πρὸ δύο ἐτῶν ἡ Europol σὲ σχετικὴ μελέτη ἀνέφερε ὅτι  ἀγνοείται ἡ τύχη περίπου 10.000 παιδιῶν προσφύγων ποὺ εἰσήλθαν ἀσυνόδευτα καὶ χάθηκαν στὴν πορεία τους πρὸς τὴν Εὐρώπη. Ὁ ἐκπρόσωπος τύπου τῆς Europol δήλωσε ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν παιδιῶν αὐτῶν εἶναι πιθανὸν νὰ ἔπεσαν θύματα ἐκμεταλλεύσεως, ἰδίως σεξουαλικῆς, ἀπὸ δίκτυα ὀργανωμένου ἐγκλήματος.

Καὶ ἐνῷ ἡ πλειοψηφία τῶν ἄτυχων αὐτῶν παιδιῶν ἐξαφανίστηκε κατὰ τὴν παραμονή του στὴν Ἑλλάδα, ἡ κυρα-Τασία δήλωνε κυνικὰ ὅτι οἱ πρόφυγες ἀπλῶς "ἐξαφανίζονται", κάνοντας πλάτες οὐσιαστικὰ στοὺς σωματέμπορες. Καὶ σὰν μὴν ἔφτανε ἡ προστασία τῆς Τασίας Χριστοδουλοπούλου πρὸς τοὺς παιδεραστές, λίγους μῆνες ἀργότερα ἔπεσε σὰν κεραυνὸς ἐν αἰθρία ἡ εἴδηση τῆς μετακινήσεως τοῦ ὑποστρατήγου τῆς ΕΛ.ΑΣ. Μανῶλη Σφακιανάκη ἀπὸ τὴν Διεύθυνση Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος σὲ μία ὑπηρεσία γραφείου. Ὁ κύριος Σφακιανάκης, κατὰ τὴν πολυετή του παρουσία στὸ τιμόνι τῆς Διώξεως Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος, ἀνέδειξε τὴν συγκεκριμένη ὑπηρεσία ὡς τὴν πιὸ ἐπιτυχημένη στὴν ΕΛ.ΑΣ.. Κατὰ τὴν θητεία του ὡς Διοικητὴς συνεισέφερε στὸν ἐντοπισμὸ καὶ τὴ σύλληψη ἐκατοντάδων παιδόφιλων. Ἡ συνεισφορά του στὴν προστασία τῶν παιδιῶν ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὸ FBI καὶ ἀπὸ τὴν UNICEF, κάτι ποὺ προφανῶς ἐνόχλησε τοὺς ἀνώμαλους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ οἱ ὁποίοι ἔσπευσαν νὰ τὸν ξηλώσουν προτοῦ φτάσει στὰ ἴχνη τους.

Καὶ ἀντὶ ἡ Ν.Δ. καὶ σύσωμος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ πάρει μὲ τὶς πέτρες αὐτοὺς τοὺς ἀνωμαλους, μιὰ ἔνοχη σιωπὴ ἐπικράτησε σὲ ὁλόκληρο τὸν πολιτικὸ κόσμο σὰν νὰ μὴν τρέχει τίποτα. Ἔπρεπε νὰ περάσουν δύο ὁλόκληρα χρόνια ὥστε νὰ καταλάβουμε τὸ γιατι.


*(προσωπικὰ εἶχα ἐκφράσει ἀπὸ τότε τὶς ἀνησυχίες μου, ἀλλὰ πίστευα ὅτι στὸ κύκλωμα ἐμπλέκονται μόνο οἱ ὑπερασπιστὲς τῶν ἀνοιχτῶν συνόρων. Δυστυχῶς σήμερα ἀποδεικνύεται ὅτι καὶ ἡ ἀντιπολίτευση εἶχε λόγους νὰ κάνει τὰ στραβὰ μάτια. Διαβάστε ἐδῶ τὸ πρὸ δύο ἐτῶν ἄρθρο μου: http://dimitrios-tsikas.blogspot.com/2016/02/blog-post_18.html)


Ἀπό τήν ὧρα ποὺ μαθεύτηκε ὅτι ὁ Γεωργιάδης κρίθηκε ἔνοχος γιὰ τὶς κατηγορίες γιὰ ἀσέλγια εἱς βάρος ἀνηλίκων, οἱ γνωστὲς νεοδημοκρατικὲς περσόνες τῶν social media ἔσπευσαν νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν καταδικασθέντα παιδόφιλο καὶ τὰ ἀρρωστημένα βίτσια του. Σιχαμένα κομματόσκυλα πού γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ κόμματος δὲν διστάζουν μέχρι καὶ νὰ ὑπερασπιστοῦν παιδεραστές!

Καθημερινὰ ἀποδεικνύεται ἡ φαυλότητα καὶ ἡ σαπίλα τοῦ πολιτικοῦ συστήματος συνολικά. Μοναδικὴ ἡλιχτίδα ἐλπίδας ἡ νίκη μας στὶς Εὐρωεκλογὲς ὡς πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν τελική μας ΝΙΚΗ...

ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!


ΤΣΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ὑποψηφιος Εὐρωβουλευτὴς μὲ τὸν συνδυασμὸ: 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΛΑΤΟΣ - ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019

Wednesday, February 13, 2019

Γιατί ἐπέλεξα νὰ συμμετέχω στὶς Εὐρωεκλογὲς μὲ τὸν Δημήτρη Κολλάτο.




Ὅσοι παρακολουθεῖτε τὴν ἀρθρογραφία μου πιθανὸν νὰ ἐκπλήσσεστε μὲ τὴν εἴδηση τῆς συμμετοχῆς μου στὶς Εὐρωεκλογὲς μὲ τὴν Κίνηση Πολιτῶν τοῦ Δημήτρη Κολλάτου. Ὅσοι ἀπὸ ἐσᾶς ὅμως παρακολουθεῖτε τὶς τοποθετήσεις τοῦ κυρίου Κολλάτου, γνωρίζετε ὅτι εἶναι μοναδικὸς ποὺ μιλάει γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα μὲ τὴν εὐθύτητα καὶ τὸν πατριωτισμὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ὅλοι οἱ πολιτικοί. Ἐπιπλέον, κύριος Κολλάτος εἶναι ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος, πραγματικὸς πατριώτης, ἀκομμάτιστος, ποὺ ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὑπηρετεῖ τὶς τέχνες καὶ τὰ γράμματα χωρὶς νὰ ἔχει δώσει τὸ δικαίωμα γιὰ τὸ παραμικρό (ὅπως συνέβη μὲ πολλοὺς «καλλιτέχνες» κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀγανακτισμένων καὶ τῆς πρώτης φορᾶς ἀριστερὰ).

Ὁ σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος ἔχει στερηθεῖ καὶ ἔχει κάνει θυσίες γιὰ νὰ συμμετέχει στὰ κοινά, γνωρίζοντας ἐξ ἀρχῆς ὅτι οἱ πιθανότητες νὰ ἐκλεγεῖ εἶναι ἐλάχιστες. Ἔχει πουλήσει τὴν συλλογή του μὲ τοὺς πίνακες προκειμένου νὰ συγκεντρώσει χρήματα γιὰ τὶς Εὐρωεκλογές, κάτι ποὺ ἀποδεινύει (τουλάχιστον στὰ μάτια μου) τὴν ἀγνότητα τῶν προθέσεῶν του.

Καὶ τὸ κυριότερο: Ὁ Δημήτρης Κολλάτος διανύει τὴν 9η δεκαετία τῆς ζωῆς του χωρὶς νὰ ἔχει δῶσει τὸ δικαίωμα σὲ ΚΑΝΕΝΑΝ νὰ τὸν κατηγορήσει γιὰ ἀτιμία, γιὰ λαμογιά, γιὰ ψευτιά, γιὰ κλοπὴ ἢ γιὰ ὁποιαδήποτε ἄλλη κατηγορία βαραίνει τὶς προσωπικοτητες τὴς πολιτικῆς ζωὴς τῆς Ἑλλάδος.

Γιὰ τοὺς παραπάνω λόγους συμβάλω κι ἐγὼ μὲ τὶς δυνάμεις μου στὸν ἀγῶνα τὸν τίμιο, τὸν καλό, ἐναντίον τῶν μεταπολιτευτικῶν τερατουργημάτων ποὺ ἔχουν καταστρέψει τὴν Πατρίδα μας. Θὰ εἶμαι ὑποψήφιος στὶς Εὐρωεκλογὲς μὲ τὸν συνδυασμὸ τοῦ Δημήτρη Κολλάτου καὶ θὰ δώσουμε τὴν μάχη μόνοι μας ἐναντίον ὅλων.




ΤΣΙΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ὑποψήφιος Εὐρωβουλευτὴς μὲ τὸν συνδυασμὸ
«Κίνημα Πολιτῶν - Δημήτρης Κολλάτος»
Εὐρωεκλογές 2019.

Friday, November 16, 2018

Ὁ Ψυχρὸς Ἐμφύλιος Πόλεμος καὶ ἡ ἀνάγκη συσπειρώσεως τῆς Δεξιᾶς.


Ἐδῷ καὶ ἀρκετὸ καιρό ζοῦμε σὲ μία τεταμένη πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀτμόσφαιρα. Τὰ αἰτήματα τῆς πλατείας τῶν ἀγανακτισμένων δὲν εἶχαν τὰ προσδοκόμενα ἀποτελέσματα κατὰ τὴν ἐφαρμογή τους ἀπὸ τὴν ἀντιμνημονιακὴ κυβέρνηση, κάτι ποὺ ὀδήγησε τοὺς αὐταπατώμενους ψηφοφόρους στὴν ἀπόγνωση. Ξαφνικὰ οἱ ἀριστεροὶ ἀντιλήφθηκαν ὅτι οἱ ἰδέες τοῦ σοσιαλισμοῦ δὲν εἶναι ἐφαρμόσιμοι, ἀλλὰ συγχρόνως δὲν θέλουν νὰ δώσουν στὴν ἀντίπαλη πλευρὰ τὴν χαρὰ τῆς ἐπιβεβαίωσης. Ἔτσι, καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ, ἀποτραβήχτηκαν στὰ ἄκρα καὶ τὸ χάσμα ἀνάμεσά τους μεγάλωσε ἀκόμα περισσότερο ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀγανακτισμένων.
Συμβαίνει ὅμως τὸ ἐξῆς παράδοξο: Καὶ τὰ δύο ἄκρα δὲν ξέρουν οὔτε τὶ πιστεύουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὶ πιστεύει ὁ ἀντίπαλος. Δὲν ξέρουμε ποιὸς εἶναι ὁ φασίστας καὶ ποιὸς ὁ ἀριστερός, ποιὸς ὁ κρατιστὴς καὶ ποιὸς ὁ ἀναρχικός, ποιὸς ὁ σοσιαλιστὴς καὶ ποιός ὁ φιλελεύθερος. Ὁ καθένας ἀπλῶς ἐπιλέγει μία πλευρὰ σὲ κάθε περίπτωση, καὶ μὲ πάθος πολεμάει τὴν ἄλλη πλευρά.
 Γιὰ νὰ κάνω πιὸ κατανοητὸ αὐτὸν τὸν διχασμό, θὰ δώσω κάποια παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἐπικαιρότητα:
Στὶς 21 Σεπτεμβρίου 2018 ὁ Ζᾶκ Κωστόπουλος ἔπεσε νεκρὸς ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀπόπειρά του νὰ ληστέψει ἕνα κοσμηματοπωλεῖο. Στὸ πρόσωπο τοῦ θύματος μιὰ μερίδα τοῦ Ἑλλαδίτικου πληθυσμοῦ εἶδε τὸν ἐαυτό της, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι συμπαραστάθηκαν στὸν κοσμηματοπώλη ποὺ πῆγε στὴ δουλειά του καὶ βρέθηκε μὲ χειροπέδες καὶ κατηγορίες γιὰ ἀνθρωποκτονία. Αὐθαίρετα οἱ μὲν ὀρίστηκαν ὡς ἀριστεροὶ (ἄν καὶ ἀνάμεσά τους ἦταν πολλοὶ φιλελεύθεροι ὅπως πχ ὁ Βαλλιανάτος) καὶ οἱ δὲ ὡς φασίστες. Οἱ ἀριστεροὶ δικαιολογούσαν τὴν ληστεία ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπόγνωσης ἑνὸς ὀμοφυλόφιλου ὀροθετικοῦ ναρκωμανή, ἐνῷ οἱ φασίστες ὑπερασπίστηκαν τὸ δικαίωμα στὴν αὐτοάμυνα καὶ τὴν προστασία τῆς ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας. Τὸ γελοῖον τοῦ πράγματος εἶναι ὅτι οἱ αὐτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι (ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ὑποστηρίζουν τὸ δικαίωμα τῆς ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας) τάχθηκαν κατὰ συντριπτικὴ πλειοψηφία ὑπὲρ τοῦ Ζᾶκ.
Ἕναν μήνα ἀργότερα συνέβη τὸ τραγικὸ γεγονὸς ποὺ ὀδήγησε στὸν θάνατο τοῦ Κατσίφα στοὺς Βουλιαράτες. Ἐκεῖ οἱ ῥόλοι ἀντιστράφηκαν: Αὐτοὶ ποὺ μέχρι πρότινος ὑποστήριζαν τὸ νόμο καὶ τὴν τάξη, παρέβλεψαν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κατσίφας κατείχε παράνομα ὅπλο καὶ ἄνοιξε πῦρ ἐναντίον ἀστυνομικῶν. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, οἱ ἀριστεροὶ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς ἀστυνομικῆς βίας, πῆραν εὐθέως τὸ μέρος τῶν ἀστυνομικῶν ποὺ φέρονται νὰ ἐκτέλεσαν τὸν ἄτυχο Κατσίφα μετὰ τὴν σύλληψή του.
Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἀκολουθεῖ τὰ πρότυπα τοῦ Ἀμερικανικοῦ διχασμοῦ, ἀλλὰ μὲ μία σημαντικὴ διαφορά: Στὴν Ἑλλάδα ἐκπροσωπείται πολιτικὰ μόνο ἡ μία πλευρά, αὐτὴ τῶν ἀριστερῶν. Τὰ δύο μεγάλα κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ καὶ ΝΔ, ἀκολουθοῦν ἀκριβῶς τὴν ἴδια ἀτζέντα, κάτι ποὺ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν εὐκολία στὴν μετακίνηση στελεχῶν χωρὶς τὰ ἴδια τὰ στελέχη νὰ χρειαστεῖ νὰ ἀλλάξουν τοποθετήσεις γιὰ κάποιες πολιτικὲς θέσεις.
Ἡ ἔνταση αὐτοῦ τοῦ κοινωνικοῦ καὶ πολιτικοῦ διχασμοῦ παρατηρήθηκε ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Διεθνῶν Σχέσεων τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βοστώνης καὶ συνεργάτη τοῦ Claremont Institute, Angelo M. Codevilla, ὁ ὁποῖος ὀνόμασε αὐτὸ τὸ φαινόμενο «Ψυχρὸ Ἐμφύλιο Πόλεμο» (Cold Civil War). Ἂν καὶ ἡ ἔνταση τοῦ Ψυχροῦ Ἐμφυλίου Πολέμου εἶναι χαμηλότερη ἀπὸ αὐτὴ τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου, ὁ διχασμὸς εἶναι ἐξίσου ἔντονος καὶ εὔκολα ἡ κατάσταση μπορεῖ νὰ παρεκτραπεῖ σὲ κάθε περίπτωση.
Στὶς ΗΠΑ ὑπάρχουν ἰσοροπίες καὶ τὰ δύο μεγάλα κόμματα ἐκπροσωποῦν τὶς δύο συγκρουόμενες τάσεις. Στὴν Ἑλλάδα ὅμως τὸ κράτος ἀποτελείται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ τὴν μία μεριά, ἔχοντας ὡς ἀποτέλεσμα τὴν μεροληπτικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἀλληλοσυγκρουόμενων ἀτόμων. Ἂν ὁ δράστης εἶναι μέλος τῆς ἀριστερᾶς (LGBT, ὀμοφυλόφιλος, πρεζάκιας, ἀναρχικός, Ῥουβίκωνας, μετανάστης, δημόσιος ὑπάλληλος κτλ), τότε πέφτει στὰ μαλακά. Ἂν ὅμως ὁ δράστης εἶναι μέλος τῆς ἄλλης πλευρᾶς (οἰκογενειάρχης, χριστιανός, ἑτεροφυλόφιλος, λευκός, ἐργαζόμενος τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα), τότε ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς ἐξαντλεῖ ἐπάνω του ὅλη τὴν αὐστηρότητα.
Αὐτὸ ποὺ λείπει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα εἶναι μιὰ ἰσχυρὴ πολιτικὴ ἐκπροσώπιση τῆς δεξιᾶς. Θὰ πρέπει κάποτε οἱ ἀρχηγοὶ ὅλων τῶν κομμάτων νὰ συνεννοηθοῦν καὶ νὰ κατέβουν μὲ κοινὸ ψηφοδέλτιο.
Τὸν περασμένο Ἀπρίλιο σὲ ἐπιστολή μουπρὸς τοὺς προέδρους, ἔκανα τὶς ἐξῆς προτάσεις:

1)       Η δημιουργία ενός φορέα-συνασπισμού στον οποίο θα προσχωρήσουν όλα τα δεξιά κόμματα. Έτσι, τα σκόρπια ο,5%, 1% και 2% θα μπορέσουν με σχετική ευκολία να συγκεντρώσουν το 3% που απαιτείται για την είσοδο στην Βουλή. Το νέο αυτό κόμμα θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο για να ξεπεράσουμε το όριο του 3%, και εντός Βουλής το κάθε κόμμα θα συνεχίσει αυτόνομα την πορεία του χωρίς καμία υποχρέωση τηρήσεως κάποιας κομματικής πειθαρχίας, σχηματίζοντας κοινοβουλευτικές ομάδες ανάλογα με τον αριθμό των βουλευτών που θα έχει εκλέξει η κάθε παράταξη. Έτσι, η οποιαδήποτε προεκλογική υποχώρηση δεν θα επηρρεάσει την ιδεολογική αυτοτέλεια του εκάστωτε βουλευτού, αφού μετεκλογικά θα επιστρέψει στο κόμμα το οποίο ανήκει και όχι σε κάποιο ετερογενή συνασπισμό.
2)       Το μείζον πρόβλημα που δεν μπορεί μέχρι σήμερα να ξεπεραστεί, είναι η αρχηγία του νέου κόμματος. Και εδώ πιστέυω πώς έχω βρει την καλύτερη δυνατή λύση: Ο πρόεδρος θα πρέπει να είναι ένα ουδέτερο άτομο, χωρίς βλέψεις για αρχηγία, ο οποίος θα λάβει αυτήν την θέση για την εξυπηρέτηση του κοινού σκοπού. Ο πρόεδρος θα είναι υποψήφιος σε δύο μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, έτσι ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να εκλεγεί, μιας και οι μονοεδρικές πηγαίνουν πάντοτε σε κάποιο από τα δύο πρώτα κόμματα. Αφού συμφωνηθεί ότι ο αρχηγός θα μπορεί να είναι υποψήφιος μόνο σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, οι επίδοξοι πρόεδροι θα μαζευτούν και θα επιτρέψουν σε κάποιον άλλο να αναλάβει αυτήν την θέση.
3)       Η λίστα Επικρατείας θα αποτελείται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και ΜΟΝΟ από απόδημους Έλληνες. Έτσι θα δείξουμε εμπράκτως ότι υποστηρίζουμε το δικαίωμα της ψήφου των ομογενών, ενώ συγχρόνως θα αποφευχθούν οι μάχες για το ποιος θα βάλει τον δικό του. Κάθε συνεργαζόμενο κόμμα θα προτείνει την δική του λίστα, και ο πρόεδρος θα έχει τον τελικό λόγο για την διαμόρφωση των θέσεων στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.